اگر می‌پنداری دروغ‌گوها بی‌چاره، تهی‌دست، کم‌شانس و تنهایند، پیش‌نهاد می‌کنم در آدم‌شناسی‌ات بازنگری کنی. آن‌ها (و نه آنان) همیشه واقعیت‌شان فربه‌تر و خوش‌نماتر از آرمان‌شان است. چیزهایی که می‌خواهند کوچک و زودیافتنی است. خدا هم رهاشان می‌گذارد. می‌چرند چریدنی!

دروغ‌گوها اعتمادشان به واژه بیش‌تر از اعتمادشان به آیات الهی است. ستاره‌ها راه را از این‌سو نشان می‌دهند، آن‌ها می‌گویند دهان‌مان این‌سو را برگزیده است.

دروغ‌گوها ولایت باطل را به جان پذیرفته‌اند. برای آن‌ها سخن ارباب‌هاشان از قرآن هم موجّه‌تر است. چه بگویم می‌ترسم باز نعره بکشند و ناله‌ی من شنیده نشود. 

خدای دروغ‌گوها حتّی از دروغ‌گوها پول‌دارتر است. خیلی زود می‌خرد و البته خیلی زود هم می‌فروشد. کافی است شلوار خدایی او را کمی پایین بکشی و بخندی. دیگر رحم معنا ندارد. رحم فقط یک شعار سیاسی است، برای دل دختران هم‌سایه.

این جماعت موسیقی و شعر را نه برای رزم و حق‌خواهی که برای بی‌خیالی و دست‌افشانی و عربده‌کشی می‌خواهند. در شب‌های تارشان بدجوری تار می‌زنند. چند نفر بی‌خبر را گرد خویش می‌خوانند و بعد با خود می‌گویند ما چه بزرگیم. بی‌گمان ما بزرگیم.

این‌ها همه چیز هستند. عارف‌، شاعر، دین‌شناس، مترجم، ویراستار، جاسوس، رقّاص، پادو، منتقد، خوش‌شکل، پول‌دار، اهل کشفِ شهود(نه کشف و شهود) و هر چیز دیگر که بشود. امّا خودشان نیستند. تا دلت بخواهد لاف می‌زنند که خوانده‌ام، دیده‌ام، بوده‌ام. حتّی گاهی به خدا هم توجّه می‌کنند. خدا می‌خواهد، نمی‌خواهد، می‌گوید، نمی‌پسندد، بترسید از او، نترسید این‌جا، بیایید ببینیدش. گزاره‌هاشان حتّی از مغزهاشان تهی‌تر است. باور نمی‌کنی؟ طبیعی است نکنی. من هم نخست این‌گونه بودم، امّا به جان پاک تو که دنیا با همین‌ها پیش می‌رود. مردان خدا که این همه نمی‌لافند. مردان خدا مردان دنیا نیستند. 

خدای دروغ‌گوها گاهی کتابی است چند خطّی، گاهی نیم‌کتی است، گاهی حتّی قیافه‌ای. خدای آن‌ها راه می‌رود، عرق می‌نوشد و شب‌ها مزد می‌دهد. خدای دروغ‌گوها با هر خدا و ناخدای دیگری لاس می‌زند و دامن‌اش خیلی کوتاه است.